nieuws

Eind januari ging er een nieuw traject van start: rekto:verso-redacteuren Johannes De Breuker en Virginie Platteau begeleiden Tessa Vannieuwenhuyze bij het herschrijven van haar essay ‘De dood van het gedwee percipiëren: ogen en snaveltjes wagenwijd open’.

‘De dood van het gedwee percipiëren’ gaat over de steeds grotere rol voor de toeschouwer tijdens nagesprekken, try-outs en reflectiemomenten in de podiumkunsten. Deze momenten huisvesten een soort publieksdramaturgie, voorbij de klassieke interpretatie, die onderbelicht is en in een grotere context van publieksactivering inschuift. Vannieuwenhuyze zet vraagtekens bij deze alomtegenwoordigheid van het publiek en houdt een pleidooi tegen de heersende druk om altijd en overal geopinieerd over te zijn.

Vannieuwenhuyze studeerde theaterwetenschappen aan de Universiteit Gent. Ze schrijft en is werkzaam als dramaturge. In die hoedanigheid werkte onder meer mee aan Aïda Gabriëls’ I AM THE ENEMY YOU KILLED, MY FRIEND, een soundscape choreografie voor twee dansers, camera en percussionist. Daarnaast interviewt ze artiesten over hun werk en omgeving voor het online magazine This Surrounding Us All.

De Breuker is freelance film- en muziekjournalist. Hij studeerde Taal- en Letterkunde en Filmstudies. Hij is een van de kernredacteuren van rekto:verso en redacteur bij De Nieuwe Garde.

Virginie Platteau studeerde Nederlandse en Engelse taal- en letterkunde in Leuven en Oxford en journalistiek in Louvain-la-Neuve. Ze gaf jarenlang les in Brussel en is nu freelance cultuurjournaliste, redacteur van rekto:verso en coördinator van Folio, de koepel van literaire, culturele en erfgoedtijdschriften. Daarnaast geeft ze ook lezingen over kunst en stilte.

Eerder deze maand ging een nieuw mentoraat van start. Merijn Schipper begeleidt Ruben Hofma bij het herwerken van zijn essay ‘Waar in de journalistiek blijft de reportagepoëzie?’.
In 2018 is het literaire tijdschrift Gierik aan haar vijfendertigste jaargang toe. In het kader daarvan komt het blad met een themanummer rond nieuwe visies op de toekomst en jij kunt een bijdrage aan deze editie leveren!
meernieuws

tips

Na een succesvolle eerste editie is online literair magazine De Optimist terug met een nieuwe thema-avond in De Nieuwe Liefde! De Optimist trekt weer van online naar offline met een programma stampvol slam poetry, muziek, kunst en voordrachten van de nieuwste literaire talenten, naar aanleiding van het eerder verschenen Handboek voor een Optimistisch Leven.
De Elise Mathilde-prijs is genoemd naar Elise Mathilde (Hilda) van Beuningen (1890-1941) die haar vermogen naliet aan de in 1935 door haar opgerichte Stichting Elise Mathilde Fonds dat algemeen sociale, culturele of ideële doelen ondersteund.
Perdu wil beginnende poëziecritici, dichters, kunstenaars en organisatoren graag de kans bieden om samen na te denken over de manieren waarop over poëzie kan worden geschreven en de eigen schrijfvaardigheden aan te scherpen en biedt dit seizoen daarom opnieuw de workshop Schrijven over poëzie aan. Geleid door Mia You en Maarten van der Graaff.

essays

Auteur: Jesse Havinga | Mentor: Daan Stoffelsen | Voor: Revisor
Death is like a river. You stand next to it and all the words fall out of your head. Waar heb ik dit gehoord? Moet dat een punt of een dubbele punt zijn, daarzo achter river? Moeten we de dood zien als een rivier omdat daar nou eenmaal altijd dingen in vallen als je er naast gaat staan of staat het los van elkaar? De dood als stromend water en daarnaast een gebeurtenis; je gaat daar staan en de woorden en de zinnen inclusief alle punten, komma’s en gedachtestreepjes, alle paragrafen van verhalen en alle verhalen zelf kukelen zomaar plompverloren je hoofd uit.
De jongen die ik mij herinner staat op de overloop als hij haar hoort. De stem komt van zolder. Het is zijn moeder. Wat ze zegt is voor hem bedoeld. Het is geen gefluister of gemompel dat hij toevallig opvangt – ze spreekt hem aan. Het klinkt helder, het klinkt helder, en duidelijk. Ze herhaalt het al weken, of maanden, wat ze nu dus ook weer luid en duidelijk uitspreekt. Als een naald die steeds precies in een pas gestold wondje wordt geprikt.
Auteur: Henk Bovekerk | Mentor: Johannes De Breuker | Voor: rekto:verso
Begin april speelde de 67-jarige Italiaanse acteur Giovanni Mongiano een voorstelling van ruim een uur voor een lege zaal. In diezelfde periode speelde er een uitverkocht stuk van Micha Wertheim in Nederlandse theaters – zonder Micha Wertheim, die zat gewoon thuis. Samen schijnen ze licht op de vraag: wanneer stelt een voorstelling echt iets voor?