nieuws

Onlangs gingen René Kooiker en Daan Stoffelsen aan de slag met Kooikers essay ‘De literatuurfabriek’. Als student in de VS zag Kooiker vele vrienden cursussen creative writing volgen en las hij boeken en kritieken over MFA-programma’s. Ook had iedereen het over de serie Girls, waar hoofdpersoon Hanna Horvath aan haar ouders verklaart dat ze misschien wel ‘the voice of my generation is’, of in elk geval ‘a voice, of a generation’. Wat, zo vroeg hij zich af, moet je doen om de stem van je generatie te worden? Ben je dat gewoon, of valt dat te onwikkelen?

In maart gingen Lodewijk Verduin en Roel Bentz van den Berg aan de slag met Verduins essay ‘De meest weloverwogen spontaniteit: over stijl & The Drums’. Inmiddels is het stuk gepubliceerd in De Gids 2018/4. Mentor en essayist blikken terug op het begeleidingstraject.

Lisa Doeland begeleidt Joeri Verbesselt bij het herschrijven van zijn ‘Dystopisch optimisme tegen het Misantropoceen’, een essay over een impasse in onze toekomstverbeelding.

meernieuws

tips

In samenwerking met het Laboratorium Actuele Kunstkritiek (LAK) biedt De Nieuwe Garde essayisten dit najaar opnieuw de mogelijkheid om workshops digitale kunstkritiek te volgen. Schrijf je nu in voor de workshops Podcast maken, Tekst&Geluid, Videokritiek & Longform!

De kunstkritiek en -reflectie hebben een digitale zet nodig. Met deze gedachte begon het Domein voor Kunstkritiek in 2017 aan een eenjarig traject. Samen met partners ontwikkelden en testten we verschillende digitale instrumenten die kritiek en reflectie op een eigentijdse manier beoefenen, stimuleren of bevorderen. Digitale instrumenten om publicaties, gesprekken en reflecties meerstemmig te maken, waarbij niet alleen de criticus, maar ook het publiek, de presentatieinstelling, het festival, de journalist, de publieksmedewerkers etcetera, etcetera, een stem hebben. Uiteraard is het doel om meer mensen hiervan gebruik te laten maken. Daarom organiseert het Domein in het najaar een aantal workshops waarin ze hun kennis en kunde overdragen.

De Prijs voor de Jonge Kunstkritiek is een stimuleringsprijs voor een nieuwe generatie critici en essayisten uit het Nederlandse taalgebied, die schrijft over hedendaagse beeldende kunst. De prijs richt zich op jonge schrijvers tot 35 jaar. Deelname aan de Prijs voor Jonge Kunstkritiek 2018 is mogelijk in de categorieën Essay en Recensie.

Het huidige Nederlandse debat kenmerkt zich door een gebrek aan feiten, een overvloed aan ongegronde meningen en argumenten uit de onderbuik. Te vaak zien we dezelfde mensen met dezelfde gedachten in de krant, op het podium en aan tafel. Met STUDIO wil De Balie hier verandering in brengen door jonge experts een podium te geven en gereedschap te bieden om deel te nemen aan het publieke debat.

essays

En hij danst. Iedere beweging klopt: zijn lichaam kronkelt, buigt en draait, hij schuift als een tot leven gewekt standbeeld over het podium, mijn blik wordt er onophoudelijk naar toe getrokken. Zijn stem verspreidt zich als een mistwolk over de zaal, de ruimte wordt door de felle spots steeds weer in lichterlaaie gezet. Ik word me opnieuw bewust van de deinende bewegingen van de mensen om me heen, merk hoe vanzelfsprekend dat allemaal lijkt te gaan. Schoorvoetend kijk ik rond, ik besef dat dit het moment is om in actie te komen, om mee te gaan doen. Maar het juiste moment dient zich niet aan, ik blijf onbeweeglijk staan.

Waar de dood heilig is, gebeurt online shaming al snel. De Duitse satiricus Shahak Shapira bestrafte happy tieners bij het Berlijnse Holocaustmonument, door van hun selfies wrange Auschwitzcollages te maken. Met YOLOCAUST ontrafelde hij zo de grenzen van toerisme, maar zei ook: ‘Fout. Mag je niet doen.’ Krakau heeft ook zo’n plek: het Plein van de Helden van het Getto.

Auteur: Jesse Havinga | Mentor: Daan Stoffelsen | Voor: Revisor

Death is like a river. You stand next to it and all the words fall out of your head. Waar heb ik dit gehoord? Moet dat een punt of een dubbele punt zijn, daarzo achter river? Moeten we de dood zien als een rivier omdat daar nou eenmaal altijd dingen in vallen als je er naast gaat staan of staat het los van elkaar? De dood als stromend water en daarnaast een gebeurtenis; je gaat daar staan en de woorden en de zinnen inclusief alle punten, komma’s en gedachtestreepjes, alle paragrafen van verhalen en alle verhalen zelf kukelen zomaar plompverloren je hoofd uit.