tips

Een van de partners van De Nieuwe Garde is El Hizjra, een organisatie die zich inspant een meer genuanceerd beeld van de Arabische en islamitische gemeenschap te bevorderen bij zowel het Nederlandse als Arabische publiek. In 2015 verscheen van hun hand de tweetalige essaybundel Vreemd op eigen bodem, een uitgave in samenwerking met Uitgeverij Jurgen Maas. Lees bij ons ‘De prijs van verlies’, het essay dat Abdelkader Benali speciaal voor de bundel schreef.

Het publiek is steeds vaker een actor in de kunsten. In het theater participeert ze, in het museum cureert ze, met designers ontwerpt ze. In de kritische reflectie op die kunst is haar rol echter marginaal. Maar waar de klassieke kritiek terrein verliest, wint het pleidooi voor een democratische kunstkritiek aan kracht. Hoe kan dat in de praktijk worden vormgegeven? Met Rogier Brom, Elsbeth Ronner, Heleen Volman en Sonja van der Valk.

Ons antwoord is de hybride kritiek, een kritiek die op uiteenlopende plekken, via alle mogelijke media off- en online netwerken infiltreert en tot kritisch (mee)denken uitnodigt. De gelegenheidssamenwerking Laboratorium Actuele Kunstkritiek (LAK) nam het initiatief tot een onderzoek dat de tools moest leveren om zo’n hybride praktijk te faciliteren die nu in een praktische guideline, de How To Digitale Kunstkritiek, te vinden zijn. Een panel van specialisten buigt zich deze middag over de vraag hoe je in de praktijk handen en voeten geeft aan het ideaal van een democratische kunstkritiek.

In 2017 publiceerde De Gids ‘Het essay en “ik”‘ van Thijs Lijster. Lijster betoogt in dit stuk dat de persoonlijke ervaring waarin de essayistiek gegrond is weliswaar associaties met zelfhulplectuur op kan roepen maar dat er in een goed essay iets wezenlijk anders gebeurd.

nieuws

Een nieuw mentoraat! Roel Bentz van den Berg gaat Lodewijk Verduin begeleiden bij het herschrijven van zijn ‘Leren Dansen’, een essay over stijl in de breedste zin van het woord. Over wat houding, kleding en beweging uitstralen en hoe je dat kunt vormgeven en sturen. En over dansen en popmuziek, specifiek over The Drums.

Eind januari ging er een nieuw traject van start: rekto:verso-redacteuren Johannes De Breuker en Virginie Platteau begeleiden Tessa Vannieuwenhuyze bij het herschrijven van haar essay ‘De dood van het gedwee percipiëren: ogen en snaveltjes wagenwijd open’.

Eerder deze maand ging een nieuw mentoraat van start. Merijn Schipper begeleidt Ruben Hofma bij het herwerken van zijn essay ‘Waar in de journalistiek blijft de reportagepoëzie?’.

meernieuws

essays

Auteur: Jesse Havinga | Mentor: Daan Stoffelsen | Voor: Revisor

Death is like a river. You stand next to it and all the words fall out of your head. Waar heb ik dit gehoord? Moet dat een punt of een dubbele punt zijn, daarzo achter river? Moeten we de dood zien als een rivier omdat daar nou eenmaal altijd dingen in vallen als je er naast gaat staan of staat het los van elkaar? De dood als stromend water en daarnaast een gebeurtenis; je gaat daar staan en de woorden en de zinnen inclusief alle punten, komma’s en gedachtestreepjes, alle paragrafen van verhalen en alle verhalen zelf kukelen zomaar plompverloren je hoofd uit.

De jongen die ik mij herinner staat op de overloop als hij haar hoort. De stem komt van zolder. Het is zijn moeder. Wat ze zegt is voor hem bedoeld. Het is geen gefluister of gemompel dat hij toevallig opvangt – ze spreekt hem aan. Het klinkt helder, het klinkt helder, en duidelijk. Ze herhaalt het al weken, of maanden, wat ze nu dus ook weer luid en duidelijk uitspreekt. Als een naald die steeds precies in een pas gestold wondje wordt geprikt.

Auteur: Henk Bovekerk | Mentor: Johannes De Breuker | Voor: rekto:verso

Begin april speelde de 67-jarige Italiaanse acteur Giovanni Mongiano een voorstelling van ruim een uur voor een lege zaal. In diezelfde periode speelde er een uitverkocht stuk van Micha Wertheim in Nederlandse theaters – zonder Micha Wertheim, die zat gewoon thuis. Samen schijnen ze licht op de vraag: wanneer stelt een voorstelling echt iets voor?